Gabriel García Márquez (1927–2014) was een Colombiaans schrijver, journalist en essayist, en een van de centrale figuren van het Latijns-Amerikaanse magisch realisme. Hij groeide op in Aracataca, een stadje dat later model zou staan voor het fictieve Macondo, en begon zijn loopbaan als journalist. Die journalistieke achtergrond bleef zijn literaire werk bepalen: zijn proza is helder en precies, ook wanneer het wonderlijke en het onwaarschijnlijke binnendringt. In 1982 ontving hij de Nobelprijs voor Literatuur voor een oeuvre waarin het persoonlijke en het historische, het realistische en het fantastische, met elkaar zijn verweven.
García Márquez’ romans en verhalen onderzoeken macht, eenzaamheid, liefde en geweld tegen de achtergrond van de Latijns-Amerikaanse geschiedenis. Het wonderlijke verschijnt bij hem niet als ontsnapping aan de werkelijkheid, maar als een manier om haar vollediger te tonen. In werken als Honderd jaar eenzaamheid, Kroniek van een aangekondigde dood en Liefde in tijden van cholera combineert hij verhalende rijkdom met een scherp besef van herhaling, noodlot en vergankelijkheid. Zijn oeuvre wordt wereldwijd gelezen en geldt als een samenhangend literair universum, waarin grote historische bewegingen zichtbaar worden via individuele levens en herinneringen.